Początki Policji Kobiecej w Polsce – historia odwagi, determinacji i profesjonalizmu
100 lat temu kobiety rozpoczęły swoją drogę w szeregach polskiej Policji. Ich służba, choć na początku pełna wyzwań i ograniczeń, z czasem zyskała szacunek, strukturę i uznanie także poza granicami kraju. Historia Policji Kobiecej to opowieść o przełamywaniu stereotypów, budowaniu autorytetu i walce o miejsce kobiet w służbach mundurowych. Dziś w Komendzie Powiatowej Policji w Wołominie kobiety, policjantki otrzymały podziękowania oraz medale.
W dniu dzisiejszym w Komendzie Powiatowej Policji w Wołominie odbyła się uroczystość wręczenia pamiątkowych medali z okazji 100 – lecia Powołania Policji Kobiecej. Wyróżnione Panie z tej okazji otrzymały pamiątkowe medale, które wręczył Komendant Powiatowy Policji w Wołominie insp. Mariusz Kaszowicz w asyście Prezesa Stowarzyszenia Patryiotyczno-Edukacyjnego „Pamięć”, Pana Jarosława Dąbrowskiego. Historia powołania Policji Kobiecej rozpoczęła się 26 lutego 1925 roku kiedy to ówczesny Minister Spraw Wewnętrznych Cyryl Ratajski wydał decyzję o powołaniu Policji Kobiecej. Już niespełna dwa miesiące później, 15 kwietnia, w Komendzie Głównej Policji w Warszawie ruszył pierwszy kurs podstawowy dla przyszłych policjantek. Na jego czele stanęła Stanisława Filipina Paleolog, która po ukończeniu szkolenia została starszym przodownikiem i kierownikiem Brygady Sanitarno-Obyczajowej przy Komendzie Stołecznej Policji.
Proces rekrutacji był bardzo rygorystyczny. Do służby przyjmowano wyłącznie niezamężne kobiety lub bezdzietne wdowy w wieku od 25 do 45 lat, mające co najmniej 164 cm wzrostu i krótkie włosy. Kandydatki musiały odznaczać się nienaganną opinią, a zmiana stanu cywilnego wiązała się z obowiązkiem odejścia ze służby.
Zakres obowiązków kobiet w Policji znacznie różnił się od tych przypisanych mężczyznom. Policjantki angażowały się w działania prewencyjne i wychowawcze, ściśle współpracując z organizacjami społecznymi zajmującymi się walką z handlem ludźmi i sutenerstwem. Wierzono, że dzięki swojej wrażliwości i empatii, kobiety są lepiej przygotowane do pracy z dziećmi i osobami potrzebującymi wsparcia. Początkowo policjantki nie miały nawet mundurów, jednak z czasem wprowadzono odpowiednie umundurowanie, co znacząco zwiększyło ich prestiż i rozpoznawalność.
W odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie, 26 marca 1935 roku wydano rozporządzenie o organizacji specjalistycznego kursu dla policjantek, który rozpoczął się 3 kwietnia i trwał trzy i pół miesiąca. Ukończyło go 65 kobiet – nowe funkcjonariuszki oraz te, które już pełniły służbę. Po kursie odbyły miesięczne praktyki śledcze w Warszawie. Kolejne, dłuższe szkolenia odbyły się w latach 1936 i 1938 i zakończyły się przyjęciem do służby kolejnych 100 kobiet, które również odbyły obowiązkowe dwumiesięczne praktyki. Od tego momentu można mówić o ugruntowanej strukturze Policji Kobiecej w Polsce.
Dziś, kobiety pełniące służbę w Policji wnoszą bezcenne wartości: empatię, zdolności mediacyjne, cierpliwość i wytrwałość. Ich obecność w formacjach mundurowych nie tylko wzbogaca jakość służby, ale również przełamuje stereotypy i promuje ideę równości płci. Udowadniają każdego dnia, że mundur nie zna płci, a determinacja, odpowiedzialność i kompetencje to cechy wspólne wszystkich funkcjonariuszy – bez względu na płeć.
wyk. OP
